papa's gaan niet dood

2021, 29 jaar geleden dat mijn vader overleed, ik was 26 en mijn vader 56. En nu ….. ben ik 55 jaar en ergens dit jaar word ik 56. Toen vond ik mijn vader al wel een beetje oud en nu ik zelf bijna 56 jaar ben besef ik me hoe jong hij eigenlijk is overleden. Ik wil nog zoveel dingen doen, hij waarschijnlijk toen ook, maar zijn leven is abrupt gestopt op die leeftijd. 

Ik kan me die dag, 28 januari 1992, herinneren als de dag van gisteren. Niet meer in detail, maar veel weet ik er nog wel van. Daarna was alles anders. Een leven voor mijn vader overleed en een leven daarna. Nu is het zelfs zo dat ik langer zonder mijn vader leef dan met hem. Ik had er eigenlijk nog nooit over nagedacht dat mijn vader jong zou kunnen overlijden, vaders en moeders zijn er gewoon altijd. Ja, natuurlijk gaan ze een keer dood, maar niet mijn papa en niet op 56-jarige leeftijd.

De tijd ging verder, maar zou dit ooit nog goed komen? Je gaat weer aan het werk, wat moest je anders? Ik kan me niet meer zoveel herinneren van die tijd, ik denk dat ik in een soort roes en radeloosheid heb geleefd. Ik ging meer genieten van de kleine dingen, maar ik heb ook een muur om me heen opgetrokken. Ik hoefde mijn verdriet niet aan de buitenwereld te laten zien, dat was van mij. Ik kon niet aan een ander uitleggen hoe het was om mijn vader te verliezen, alleen mensen die het zelf hebben meegemaakt begrepen dit. Het leven gaat toch door, je moet het een plekje geven. Ja waar dan, in de kast of op de schoorsteen?

Mijn man en ik kregen kinderen. Ook met hen praatten we over hun opa, dat hij het geweldig zou hebben gevonden om op te passen of met hen te voetballen. Het gevoel dat ik van binnen had, dat mijn schoonvader deze dingen wel met hen kon doen en mijn vader niet, was iets dat ik eerst niet uit durfde te spreken. Dat doe je toch niet, maar het deed zo veel pijn en ook jaloezie en woede kwamen daarbij naar boven.

De jaren gingen verder en stukje bij beetje verweef je je verlies in je leven. Toen ik een aantal jaren geleden in aanraking kwam met mediumschap, viel het kwartje. Ik kwam ik erachter dat wat ik al vaker voelde maar nooit echt uitsprak, mijn vader zo dichtbij, niet gek was. Mijn vader was een aantal jaren schilder, en als ik de deuren aan het schilderen was, was ik in gesprek met hem alsof ik het gevoel had dat hij toe stond te kijken. Nu geniet ik daarvan en nog steeds koester ik deze momenten.

Tijdens de gesprekken met mensen die hulp nodig hebben bij verlies en rouw, voel ik op sommige momenten hun dierbaren ook dichtbij me, ze geven me boodschappen of handvatten voor het gesprek, die openingen creëren om weer een stapje te maken en te helen. En ik, ik ben dankbaar dat ik die dierbaren zo dichtbij voel en voor hen als kanaal mag dienen.