De fase waar niemand je op voorbereidt

Er is een fase in rouw waar weinig over gesproken wordt.

Niet de rauwe, allesomvattende pijn van het begin, niet het zichtbare verdriet waar iedereen begrip voor heeft. Maar de fase daarna. Waarin het leven weer een beetje doorgaat, waarin je weer enigszins functioneert, waarin je misschien zelfs weer lacht.

En toch… voelt het alsof je er niet helemaal in zit. Alsof je op een afstand leeft van je eigen leven. Veel mensen denken dan: “Het is logisch. Ik heb veel meegemaakt.” En dat is ook zo. Verlies laat sporen na. Rouw vraagt tijd, ruimte en zachtheid.

Dit gaat niet over te lang rouwen. Rouw kent geen vaste tijdlijn. Maar soms kom er een moment waarop je voelt: ik ben niet alleen verdrietig ik ben mezelf ergens onderweg ook kwijtgeraakt.

Als rouw stilletjes een schuilplek wordt

Er kan een moment komen, en dat moment is vaak heel subtiel, waarop rouw niet alleen iets is waar je doorheen beweegt… maar ook een plek wordt waar je in blijft. Een schuilplek. Niet bewust gekozen, maar gewoon ontstaan, omdat het veilig voelt.

Het voelt veilig en… dat is precies waarom je blijft. Want als je op die plek blijft, hoef je geen nieuwe keuzes te maken. Dan hoef je jezelf niet opnieuw uit te vinden, niet volledig terug te stappen in een leven dat ergens ook spannend is geworden.

Misschien is dit ongemakkelijk om te lezen, maar soms is het niet het verlies dat je tegenhoudt. Maaar is het het moment waarop jij bent gestopt met verdergaan met je eigen leven.

Ik weet hoe het is om te blijven

Ik weet hoe het is om door te gaan terwijl iets vanbinnen al lang weet: dit klopt niet meer. Ik kon prima blijven functioneren, maar niet echt leven. Ik hield mezelf klein in wat bekend was, terwijl er ergens ook een verlangen was naar meer en iets totaal anders. Een soort van gouden kooi met het deurtje open.

Tot je lichaam de keuze voor je maakt

Bij mij had het een punt nodig waarop het niet meer ging. Mijn lichaam trok de grens die ik zelf niet durfde te trekken. Ik luisterde niet toen mijn lijf fluisterde, totdat het ging schreeuwen. Ik kon hte leven dat er was, niet meer volledig binnenlaten.

Dat is wat een mens doet als iets te groot wordt of te lang duurt. Ik trok me terug, ik maakte het kleiner om mezelf veilig te houden. Maar ergens was er ook een weten. Een stille, innerlijke beweging die zei: “er is meer.”

Als je dit herkent… dan gaat het niet om de vraag: “Hoe kom ik over mijn verlies heen?” Maar eerder: “Waar ben ik gestopt met instappen in mijn leven?” Voel maar eens even. Wat is voor jou een eerste kleine beweging naar leven, naar glinsteringen, naar lichtpuntjes?

Het begint klein, maar het begint wel

Het begint niet groots of perfect, maar juist heel klein, subtiel. Dat is genoeg om mee te beginnen.

Misschien is het een grens die je deze keer wél serieus neemt. Is het een keuze die nog niet helemaal logisch voelt, maar wel klopt. Of is het iets wat je al langer weet… en nu eindelijk uitspreekt. Adem maar eens even diep in en langzaam weer uit, want dit is nogal wat. Misschien begint het wel precies hier.

Je hoeft het niet alleen te doen, maar je moet wel zelf kiezen

Niet in het oplossen van je rouw, maar in het opnieuw stap voor stap betreden van je eigen leven. En als je voelt dat je daar staat, op dat punt tussen blijven en een stapje vooruit, weet dan: je hoeft het niet alleen te doen.

Maar je moet wel zelf de eerste stap zetten. Want verlies en levensgeluk kunnen naast elkaar bestaan.

Bel me, neem contact met me op, ik luister, wat je verhaal ook is.

Om je een indruk te geven van de ervaringen van een aantal mensen die een traject bij mij heeft gevolgd lees dan de reviews of luister naar mijn podcast.

Als rouw een schuilplek wordt